Dlaczego muzyka country przywołuje nostalgię za amerykańskim Dzikim Zachodem

W salach tanecznych country, niezależnie od regionu, powtarza się pewne zjawisko: wystarczy kilka dźwięków gitary, by zmienić atmosferę. Twarze łagodnieją, spojrzenia gdzieś odpływają i można odnieść wrażenie, że wiele tancerek jest już gdzie indziej, gdzieś między zakurzoną drogą w Teksasie a ranczem w Wyoming. Najbardziej zaskakujące jest to, że zdecydowana większość z nich nigdy nie postawiła stopy na amerykańskim Zachodzie. A jednak nostalgia jest prawdziwa i wspólna.

Nostalgia za miejscem, w którym nigdy się nie mieszkało

Na tym polega cały paradoks country: każe nam tęsknić za miejscem i epoką, których nie znaliśmy. Ta zapożyczona nostalgia nie opiera się na osobistych wspomnieniach, lecz na zbiorowym wyobrażeniu Zachodu, kształtowanym przez piosenki, filmy i opowieści.

Na tym obrazie wszystko jest większe i prostsze. Rozległe przestrzenie ciągną się po horyzont, dane słowo jest warte tyle co umowa, a dzień kończy się przy ognisku. Nie ma znaczenia, że ten Dziki Zachód jest w części wyśniony. Muzyka country działa jak skrót: w kilku taktach otwiera drzwi do tego świata, bez biletu lotniczego.

Piosenki o drodze, ziemi i powrocie

Uważnie posłuchajcie wielkich klasyków, a zawsze odnajdziecie te same motywy: drogę prowadzącą do domu, rodzinną ziemię, oddalający się pociąg, wiernego konia, miłość, którą zostawiło się za sobą. To historie o wyjeździe i powrocie, czyli o samej istocie nostalgii.

LNajbardziej wymownym przykładem jest chyba hymn Country Roads Johna Denvera, wydany w 1971 roku, który opiewa drogę powrotną w góry, które autor ledwie znał. Na długo przed nim Home on the Range, pieśń pionierów z XIX wieku, śpiewała już o prerii, na której pasą się bizony. Została zresztą oficjalnym hymnem stanu Kansas.

Nawet jeśli nie rozumiemy każdego angielskiego słowa, emocje są czytelne. Melodia, ton głosu i rytm wystarczą, by opowiedzieć to, co najważniejsze. Nie bez powodu tak wiele tych utworów znalazło się w naszym zestawieniu kultowych piosenek country: przemawiają do każdego, bez względu na język.

Od śpiewających kowbojów po westerny w niedzielny wieczór

Country tak mocno kojarzy się z Dzikim Zachodem również dzięki kinu. W latach 30. Hollywood stworzyło postać, która miała przed sobą wielką przyszłość: śpiewającego kowboja. Z gitarą w ręku i kapeluszem na głowie Gene Autry, a później Roy Rogers, występowali w kolejnych filmach, w których za dnia jeździli konno, a wieczorem śpiewali pod gwiazdami. Muzyka i krajobrazy Zachodu stały się nierozłączne.

We Francji kilka pokoleń dorastało, oglądając westerny w telewizji lub lokalnym kinie. Dla wielu osób te obrazy wiążą się ze wspólnymi chwilami spędzonymi z rodziną, często z ojcem lub dziadkiem, który był ich wielkim miłośnikiem. Country przywołuje więc podwójną nostalgię: za wyśnionym Zachodem i za dzieciństwem, które było z nim związane.

Brzmienie pachnące skórą i kurzem

To nie tylko słowa, ale i samo brzmienie przenosi nas w inny świat. Gitara akustyczna przywodzi na myśl ognisko, skrzypce kojarzą się z wiejskimi potańcówkami, a harmonijka ustna towarzyszy długim konnym wyprawom. Z kolei gitara hawajska, z jej charakterystycznym zawodzeniem, wydaje się stworzona do podkreślania samotności bezkresnych przestrzeni.

Rytm również odgrywa swoją rolę. Wiele utworów ma regularne tempo, które przypomina krok konia lub stukot pociągu na torach. Ciało zaczyna poruszać się samo, a umysł rusza w podróż.

Dlaczego ta nostalgia sprawia tyle przyjemności

W codziennym życiu, które toczy się coraz szybciej, country daje chwilę wytchnienia. Przywołuje na myśl proste wartości: rodzinę, przyjaźń, dobrze wykonaną pracę i niespieszne tempo. Zanurzenie się w tym świecie pozwala zrobić sobie przerwę, jak w niedzielę na wsi.

Co najważniejsze, nostalgia rzadko bywa przeżywana w pojedynkę. Na parkiecie do line dance wszyscy w tej samej chwili dzielą to samo marzenie, stawiając te same kroki. Pewnie dlatego to doświadczenie jest tak kojące: podróżujemy razem, nie wychodząc z sali. Nie potrzeba do tego konia, co zresztą jest dobrą wiadomością dla parkietu.

Przedłużcie tę ucieczkę — muzyką i strojem

Aby zachować to uczucie także poza wieczornymi wyjściami, ułóżcie sobie playlistę „droga na Zachód”: kilka ballad Johna Denvera, klasyk Dolly Parton i dwa lub trzy bardziej rytmiczne utwory do samochodu. Będzie idealnym towarzyszem podróży do klubu.

Strój również pomaga przenieść się w inny świat. Nie trzeba przebierać się od stóp do głów — wystarczy jeden dobrze dobrany element, by poczuć klimat: kapelusz z naszej kolekcji kapeluszy kowbojskich, para wygodnych damskich butów w stylu westernowym, w których można tańczyć przez cały wieczór, albo skórzany pasek w stylu westernowym, który doda charakteru zwykłym dżinsom. A tym, które marzą o tym, by zamienić nostalgię w rzeczywistość, nasz wybór najbardziej kowbojskich miast w Stanach Zjednoczonych podsunie kilka pomysłów na podróż.

L’Ouest, toujours à portée de musique

Country nie ożywia przeszłości, którą znaliśmy. Oferuje coś lepszego: wspólne miejsce gdzie indziej, dostępne dla każdej z nas na czas jednej piosenki. Następnym razem, gdy w sali rozbrzmią pierwsze gitarowe dźwięki, dajcie się porwać muzyce. A jeśli ten artykuł do was trafił, podzielcie się nim z koleżankami z kursu tańca: na pewno rozpoznają to lekkie ukłucie w sercu.